Taking the next plane out...

 Σε 8 μερούλες Ψιψινέλ και Στρουμφάκι μπαίνουν στο αεροπλάνο και πάνε να δουν για λίγες μέρες τον Δρακουμελένιο. Μια βδομάδα γεμάτη αγκαλίτσες και αγάπη, να γεμίσουν οι μπαταρίες και η αναμονή μέχρι τα Χριστούγεννα να γίνει λίγο πιο εύκολη.
Άλλα νεάκια, απο Δεκέμβρη μια προσωρινή δουλειά που θα με κρατά μακρυά απο το Στρουμφάκι απο τις 2-6 το απόγευμα...δύσκολο να σκεφτώ τόσες ώρες χωρίς το Στρουμφάκι μου αλλά τα λεφτά χρειάζονται.
Σας ευχαριστώ όλους για τα σχόλια στο προηγούμενο post. Και τώρα που μου ήρθε να πώ ακόμα ένα ευχαριστώ στους φίλους που μου έγραφαν τα ίδια γλυκά λόγια και στα πρώτα μου post το 2005....Αστείο το πως ξεκίνησα εδώ γιατί ένιωθα μοναξιά στον Καναδά, και 4 χρόνια αργότερα εδώ να μιλώ και πάλι για τις μοναξιές μου αυτή τη φορά στη Κύπρο...πολύ δεν παραπονιέμε τελευταίως;
Υπόσχομαι πιο θετικά posts !

μοναξια

Νιώθω μόνη....
Ο Δρακουμέλ στο Λονδίνο και νιώθω μόνη...
Και ναι είμαι με το γλυκό μου Στρουμφάκι, και τρέχω να προλάβω όλα όσα μπορώ σε μια μέρα, και χαμογελώ και γελώ και αμέσως μετά νιώθω μόνη...γιατί δεν είμαστε μαζί
Νιώθω μόνη και μέρα με τη μέρα νιώθω ότι κλείνομαι περισσότερο στο δικό μου καβούκι, γιατί αν πω σε φίλους πως νιώθω θα με πούν τρελλή, θα μου πουν πως παραπονιέμε για το τίποτα και πως ένας χρόνος είναι θα περάσει...συμφωνώ απόλυτα...η καρδιά μου όμως λέει άλλα...
η καρδούλα πονά που δεν έχω την αγκαλιά του Δρακουμέλ, που το Στρουμφάκι μόλις δεί το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο μπαμπάς φωνάζει "μπαμπά μου" ...
Νιώθω μόνη γιατί οι κάποιοι "φίλοι" με ξεχάσαν και γιατί χάνω στιγμές με αληθινούς φίλους λόγο του μωρού...γιατί οι άλλοι ακόμη είναι σε άλλη φάση και δεν καταλαβαίνουν πλέον την καθημερινότητα μου και ούτε και εγώ έχω την άνεση να αφήσω τις ευθύνες μου έστω και για μια βραδυά.
'Ισως είμαι υπερβολική...δεν θα το αρνηθώ αλλά το μωρό με χρειάζεται και το ίδιο τον χρειάζομαι και εγώ...μας λείπει ο Δρακουμέλ και έτσι κρατάμε χεράκια τα δυό μας ακόμα πιο σφιχτά...
Ένας χρόνος είναι θα περάσει, ε;

Κύπρος....

Εδώ και 9 εβδομάδες προσπαθώ να προσαρμοστώ...
εδώ και 9 εβδομάδες προσπαθώ να βρώ τη θέση μου στην παλιά παρέα...
εδώ και 9 εβδομάδες προσπαθώ να νιώσω και εγώ αυτή την φιλοξενία και να δώ τους φιλικούς Κύπριους που διαφημίζουμε και στα τουριστικά σποτάκια...

Εδώ και 9 εβδομάδες βλέπω το γλυκό μου Στρουμφάκι να περπατά, να λέει όλο και περισσότερες λεξούλες και κάθε μέρα να μεγαλώνει όλο και παραπάνω
Και το βλέπω να πλατσουρίζει ευτιχισμένο με ξαδερφάκια στη θάλασσα, να παίζει με παιδάκια στο δημόσιο κήπο, να χορεύει με τον παππού, να παίζει με τον γατούλι μας τον Τομ, να αγκαλίαζει τη γιαγιά και λέω "να γι'αυτό είμαστε Κύπρο"..."για το μωρό"

Και εδώ και λίγες μέρες τη νύχτα που πάω να κοιμηθώ μετρώ πόσες μέρες έχουν μείνει για να φύγει για Λονδίνο ο Δρακουμέλ και η καρδούλα μου πονά...θα είναι πολύ δύσκολο και για τους 3 μας...θα πεθυμήσω τον Δρακουμελένιο μου και λυπάμαι που θα χάσει τα καινούρια πράματα που θα κάνει και θα πεί το Στρουμφάκι, και λυπάμαι και τον μικρό μου Στρουμφάκι που θα ψάχνει τον μπαμπάκα του και δεν θα τον έχει κοντά του...

.....τέλος εποχής

Και ενώ θα έπρεπε να είμαι χαρούμενη που σε λίγο θα συναντήσουμε την οικογένεια μας και τους φίλους, τα δάκρυα μου τρέχουν βροχή.

Αγαπώ αυτή τη χώρα και όσο παράξενο και να ακούγετε την νιώθω δικιά μου, και ας κατεβάζω μούτρα κάθε χειμώνα για αυτό το "παλιόκρυο"....
Αγαπώ αυτή τη χώρα διότι εδώ έζησα όλη μου την ενήλικη ζωή, 18 ήρθα και φεύγω λίγο πριν τα 30...
Αγαπώ αυτή τη χώρα διότι εδώ γνώρισα το Στρουμφάκι μου, εδώ θα είναι οι πρώτοι του φίλοι, οι πρώτες μαμάδες που μαζί περνούσαμε κάθε μέρα την ξεχωριστή εμπειρία της μητρότητας....ωραίες βόλτες με τα μικρά στο sling, απειρές κουβέντες και πολλά γέλια....
Απλά αγαπώ αυτή τη χώρα και φεύγοντας χάνετε και ένα κομμάτι του εαυτού μου....

Ακόμα ένα κεφάλαιο έχει τελειώσει...και αν και είμαι σίγουρη ότι το επόμενο κεφάλαιο πάλι όμορφο θα είναι...το μόνο που θέλω είναι να κουλουριαστώ στο καναπέ με τον Δρακουμέλ και το Στρουμφάκι και να απολαύσουμε τη θέα της λίμνης... και τρέμω με αυτή την αλλαγή....γιατί πλέον την δική μου χώρα την νιώθω ξένη...

Οικογένεια Στρουμφ!

Δρακουμέλ, Ψιψινέλ, και Στρουμφάκι στο ζωολογικό κήπο του Τορόντο.

Στο βιντεάκι, προσέξτε 3 σημεία:

1. Tο στρουμφάκι που προσπαθεί να κάνει με τα χεράκια του το sign για τα πουλάκια
2. Tο τρομοκρατημένο ύφος της Ψιψινέλ (καθότι παντού είχε κάτι τεράστιες πεταλούδες)
3. To Δρακουμέλ ...

Ενα χρονο πριν

Ένα χρόνο πριν τέτοια μέρα

....έκανα το μπάνιο μου
....έβαψα νυχάκια πόδια, χέρια
....και εκεί που χτένιζα τα μαλλιά μου, ένα πονάκι έκανε την εμφάνιση του

και είπα "Μπά καλέ αποκλείετε" , "αυτό δεν είναι πόνος της γέννας"

και μετά απο 30 λεπτά, τσά άλλο ένα πονάκι και είπα "δεν ύπαρχει περίπτωση"

και μετά απο 30 λεπτά, τσά άλλο ένα και σκεφτηκά "ρε λες;"

11:15 το βράδυ ένιωσα το πρώτο πόνο, κατά τις 2 το βράδυ κατάλαβα ότι "ναι σε λίγο θα σε γνωρίσω"

και στις 3-3:30 τα ξημερώματα πήγαμε στο νοσοκομείο. Μέχρι να φτάσουμε στο θάλαμο τα "πονάκια" δεν ήταν πλέον αστεία.

Και με το που φτάνουμε στο θάλαμο και ακούω τις τσιρίδες μια άλλης κοπέλας, είπα "αχ όχι ευχαριστώ δεν θα πάρω" και γύρισα να φύγω

Στις 19 Ιουνίου το 2008 στις 8:26 το πρωί η ζωή μου άλλαξε για πάντα.

Ποτέ μου δεν μπορούσα να φανταστώ πως θα ένιωθα τόσα πολλά για ένα τόσο δά πλασματάκι
Ποτέ μου δεν μπορούσα να φανταστώ πως θα αγαπούσα τόσο βαθιά χωρίς να ζητώ να πάρω κάτι πίσω
Ποτέ μου δεν μπορούσα να φανταστώ πως ένα δάκρυ σου θα με αναστάτωνε τόσο πολύ και πως ένα χαμόγελο σου θα με έστελνε στον έβδομο ουρανό

Ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ πως η λέξη "ΜΑΜΑ" θα ήταν το πιο γλυκό λογάκι στο κόσμο
Μωρό μου η μαμά σε αγαπά και ας την φωνάζεις και παπά μερικές φορές!

Χαρούμενα πρώτα γενέθλια, σε ευχαρίστώ που ήρθες στη ζωή μας

the royal family will never travel together

Καλημέρα όμορφα μου Στρουμφάκια
Η Στρουμφοοικογένεια καλά! Εντάξει ειμαστέ οικογενειακός λίγο κρυωμένοι αλλά αυτά περνούν εύκολα!
23 Ιουνίου η ώρα 2 το απόγευμα θα παρουσιάσω την πτυχιακή μου! Άντε να τελειώσει και αυτό!
Τα άλλα νέα μας είναι ότι το σκεφτήκαμε το Λονδίνο, το ξανασκεφτήκαμε, τα ζυγίσαμε τα καλά και τα κακά του και αποφασίσαμε να αφήσουμε τον Δρακουμέλ να πάει μόνος και εγώ και Στρουμφάκι να πάμε Κύπρο. Αυτό για λιγότερο απο ένα χρόνο. Καιρός να αρχίσουμε να βάζουμε και εμείς κάπου τις ρίζες μας.
Δεν έχω και κάτι άλλο να πω...δεν έχω όρεξη να γράφω τελευταίως.
Φιλακια πολλα