
Σε 8 μερούλες Ψιψινέλ και Στρουμφάκι μπαίνουν στο αεροπλάνο και πάνε να δουν για λίγες μέρες τον Δρακουμελένιο. Μια βδομάδα γεμάτη αγκαλίτσες και αγάπη, να γεμίσουν οι μπαταρίες και η αναμονή μέχρι τα Χριστούγεννα να γίνει λίγο πιο εύκολη.
Άλλα νεάκια, απο Δεκέμβρη μια προσωρινή δουλειά που θα με κρατά μακρυά απο το Στρουμφάκι απο τις 2-6 το απόγευμα...δύσκολο να σκεφτώ τόσες ώρες χωρίς το Στρουμφάκι μου αλλά τα λεφτά χρειάζονται.
Σας ευχαριστώ όλους για τα σχόλια στο προηγούμενο post. Και τώρα που μου ήρθε να πώ ακόμα ένα ευχαριστώ στους φίλους που μου έγραφαν τα ίδια γλυκά λόγια και στα πρώτα μου post το 2005....Αστείο το πως ξεκίνησα εδώ γιατί ένιωθα μοναξιά στον Καναδά, και 4 χρόνια αργότερα εδώ να μιλώ και πάλι για τις μοναξιές μου αυτή τη φορά στη Κύπρο...πολύ δεν παραπονιέμε τελευταίως;
Υπόσχομαι πιο θετικά posts !



