21

Σε λιγες βδομαδες η ζωη μας θα αλλαξει και παλι. Σε λιγες βδομαδες θα γνωρισω το νεο μου μωρακι. Τα συναισθηματα πολλα...αλλα κυριαρχο το αγχος. Θα τα καταφερω; Θα ειμαι καλη μαμα τωρα που θα εχω δυο στρουμφακια να φροντιζω; Θα προσπαθησω για το καλυτερο.
Το μεγαλο στρουμφακι δεν θα το στειλω ουτε φετος σχολειο. Νομιζω θα μαθει περισσοτερα αυτη τη χρονια με το μωρο. Θα μαθει ελπιζω να μοιραζεται τη μαμα και τα παιχνιδια, να συμβιβαζετε και γενικα θα ωριμασει.
Κοντευουν οι μερες και αν και αλλοι ασχολουντε με τα κεραστικα , εγω αγχωνομαι για το πως θα ειναι η πρωτη τους συναντηση. Δεν θελω να νιωσει το στρουμφακι μου παραγκωνισμενο...κανενα απο τα δυο στρουμφσκια κατακριβεια.
Πρεπει να μιλησω και με την κλινικη. Να τους πω οτι το μωρο το θελω απο την αρχη και συνεχεια στο δωματιο μαζι μου, οτι θα θηλασω Αποκλειστικα ( εχουν μια ταση εδω στην κυπρο οι νοσοκομες να σου ταιζουν το μωρο χωρις να στο πουν) κλπ κλπ
Και τελος πρεπει να αγορασουμε καροτσι, καλαθακι, καρεκλιτκσα αυτοκινητου, και αλλα μερικα βασικα.
Μια σαλατα ολες οι σκεψεις μεσα στο μυαλο μου....