Αγαπημενα μου Στρουμφακια
Εδω και λιγες μερες σας εχω πεθυμησει. Νιωθω ξανα την αναγκη να γραψω τις σκεψεις μου, και να εχω μια επαφη μαζι σας.
Το Στρουμφακι νουμερο 2 μεγαλωνει μερα με την μερα και ειναι υπεροχο. Ησυχο, δεν κλαιει και ολη μερα χαμογελα. Το στρουμφακι νουμερο 1 μεγαλωνει και αυτο. Πλεον εχουμε βγαλει τις πανες, και εχουμε πεταξει την πιπιλα. Δυστηχως ομως δυσκολευεται λιγο να προσαρμοστει στα νεα δεδομενα της οικογενειας. Εδω και 3 χρονια δεν ειχε κανενα να τον ανταγωνιστει και τωρα τα πραγματα εχουν αλλαξει. Προσπαθω πολυ να του δινω οση ωρα θελει για παιχνιδι αλλα το στρουμφακι 1 ακομα δυσκολευεται. Τελευταια αρχισε να ξυπνα το βραδυ με εφιαλτες και κλαιει απαρηγορητος. Βασικα δεν ξυπνα γιατι δεν φαινεται να με αναγνωριζει και αυτο μπορει να παει μεχρι και 45 λεπτα. Και μετα ξαφνικα επανερχεται και ολα ειναι μια χαρα. Αυτο εχει συμβει 3 φορες μεχρι στιγμης. Διαβαζω πολλα για το θεμα αλλα οσο και να ξερω οτι συμβαινει σε πολλα μωρακια, παλι νιωθω ασχημα για το στρουμφακι μου.
Αλλα νεακια ειναι οτι λογω οικονομικης κρισης μειωθηκαν και οι μερες που θα δουλευω σπο σεπτεμβρη. Ενω την περσινη χρονια δουλευα 3 απογευματα, φετος θα δουλευω μονο 2 απογευματα. Και ολα αυτα φυσικα και με μειωση μισθου.
Αυτα για σημερα. Στην φωτογραφια το μικρο μου στρουμφακι :)
Φιλακια